اونروز بازم با بهانه هام شروع کردمو زنده بودم ...

تا سر کوچه رفتم .................................. سه روز.

مرد را تشییع می کردند . زیر جسدو می گرفتند آخه می گن ثواب داره... یکی دم گوشم میگفت : نوبت به  هممون میرسه حالا یکی زودتر یکی دیرتر .

لا اله الا الله .... به حق لا اله الا الله ....  . اطرافیانش خیلی ناراحت بودن ... با اینکه باورشون  نمیشد . کاملا درکشون می کردم . این بلا باراها و بارها سر من اومده بود .

کاره خاصی نداشتم تو مراسم تدفینش حضور داشتم . کاش انسان ها می فهمیدند زندگیه دنیا به زودی تموم میشه !

کاش منم می فهمیدم .

کاش روزی میرسید که تو جمله هامون کاش نبود .

کاش همه با شکم سیر میخوابیدند .

کاش همه ی اون مریضا شفا بگیرن ... کاش کسی درد نکشه ...

کاش دیگه تو مترو کسی التماست نکنه که یه فال ازش بخری...

کاش بهونه ای نباشه که از غم بنویسیم ....

کاش بچه ها هم نمی گفتند کاشکی ....

و ای کاش خدا حکمتشو به ما هم می گفت .